‘Publications’ Category

Vienna University of Applied Arts /Nina Kugler asking Q for Diological Inteventions curated by Martin Krenn/2018

Nina Kugler:   You have been very actively working on artistic forms of resistance and political protest by engaging with various social groups. When and why have you started to receive art as social interaction?

Gluklya:          It started in the year 2000 when Putin came to power, which coincided with our own “coming of age”. At that time my colleague Tsaplya, whom I was cooperating with for several years, and I became mothers. Before that, we were receiving ourselves rather as “gymnasium girls”, with our own mythology and our own poetic language. But when Putin came to power, we realized, that there was another world around us, and that power was not something abstract, but a reality we must deal with. We wrote the Manifesto The place of the Artist is at the side of the weak, which was then published in the first newspaper of Chto delat [a collective of artists, critics, philosophers, and writers].


N.K.:   Since then you’ve carried out a range of political projects. One of your latest was the “Carnival of the Oppressed Feelings”, a performative demonstration with refugees, that took place in Amsterdam in October 2017. How did you come up with the idea of organizing a carnival?


G.:       The idea of carnival was always close to me – it derived from performances we did in our private homes. In the 1990s we used to gather in my apartment and my friends – artists, poets, intellectuals, and musicians – spontaneously started to try on my clothes. We discovered that by changing your outfit, you can suddenly become free, change roles and your banal identity. It was a manifestation of curiosity.  The carnival is a very effective method how to be free and maybe even change society – because, obviously, the transformation of society can only be done by free people; people with a dynamic identity, that are open to experience Others… I’m referring to Mikhail Bakhtin [a Russian philosopher], who wrote about the resistant potential of the carnival. Although I do not naively think, that this one day can change society in total, it’s still a model, a way to present an alternative. When this absence of status exists, when even poor people or refugees can speak out, regardless of social barriers, it’s sort of a laboratory to explore horizontal relations between people and the possible roll of art in it.


N.K.:   For the project, you created a way of expression, that you call the “Language of Fragility”, which takes on further the concept of Fragility you developed in a number of works over the last decade. What’s your understanding of Fragility and how did it turn into a language?


G.:       Fragility is a poetic name for something that is hard to describe in words, but that is profoundly substantial for being an artist. This word I once found to describe my language of art. It’s referring to the human world, in contrast to the world of politicians. We are fragile because we are not in power, we are not the ones that make decisions, that effect everyone else’s life. Fragility is also a way to describe the very special working condition of every artist: you have to be extra- sensitive, follow some rituals you created for yourself, and at the same time be balanced and disciplined. As an artist you have to be fragile, but also very strong – the word contains a dialectical approach.


N.K.:   When talking about socially engaged art, how would you define the terms of collaboration and participation?


G.:       In my opinion participation always has to go together with collaboration. Participation sounds less interesting to me, while collaboration means, that a person is engaged. I like the concept of Augusto Boal [who developed the Theatre of the Oppressed], who gives the spectator the right to create, together with the artist. When I’m working with people, I try to take the decisions together with the group, but usually there’s a kind of uniting line, that is defined by my concept.


N.K.:   What importance do the visual forms have, that you are creating, and what’s their relation to the social processes, in which they are developed?


G.:       “Balance” is the most important word here. There has to be a balance between the artistic result and the group dynamics. I was always a bit skeptical about process-based projects, because they don’t have such a dimension as failure – whatever you do, it’s always good, it’s almost like “paradise”.  I’ve witnessed a lot of artists, who were believing in the process, but at the end they found themselves in a kind of desert and sometimes even isolated. Visual forms are a language. I am speaking about social processes. Visual Forms are the tool for transformation.


N.K.:   What can you say about the results of your projects beyond the art system?


G.:       It is hard to discover, what later on happens to all the people you worked with and with whom you tried to establish a kind of platform about art and how it works. But I’ve received verbal expressions about the importance of the entire transformation, that my collaborators gained because of my projects. And some of them became dear friends to me. So maybe establishing long-term relations can also be considered a result, because that leads to the horizontal idea of self-organization.


N.K.:   One big part of your artistic practice is working with the clothes, for example, the demonstration clothes, you developed for the movement for fair elections in Russia inUtopian Clothes, from the installation Clothes for the Demonstration against Vladimir Putin election 2011/12,2015, which were shown at the Biennale in Venice in 2015, or your long-term project FFC, the Factory of Found Clothes. What’s the reason you chose textiles for your politically and socially engaged artworks?


G.:       I studied at the Mukhina Academy of Applied Art in Saint Petersburg and my family also worked with textiles. But in comparison to my parents, I think about the textile material conceptually. In the hierarchy of things, clothes are the closest thing a person can have. Clothes are the frontier between the public and private spheres of human life. They are situated between our desires and their realization. In a way they are questioning culture, rules, and notions of the Norm. It is also about empathy – when wearing the clothes of others, I am becoming an Other for that moment. When I started as an artist, I discovered a kind of spiritual technique, that I call “Talking with Things”. The first thing I spoke to, was a dress of my aunt, who was a member of the Communist Party in Tambov and who had a very complex destiny. She was raped at Dagestan, where she was sent as young teacher by the party. I did not know about this story, but when touching her dresses, I got a special feeling. I don’t want to say, that I believe in old Clothes keeping the spirit of the dead. I just mean, that they might provoke imagination and serve as a material representation of people’s destiny. They are protagonists of long-term performances.


N.K.:   You are currently working and living in the Netherlands; still, you are very engaged with the political situation in Russia. To what extent are critical voices in today’s Russia still being received, within the art world and in the general, public discourse?


G.: Unfortunately, critical voices have not been heard at all. The situation for Russian artists and all cultural workers is very sad, tragic. But that’s also the reason, why protest is on the rise. Recently I attended the May-Day-Demonstration in Saint Petersburg, which the art community uses as a stage to realize their demands. I started a new project called MAMAresidence. Natalia Nikulenkova, who is a member and co-founder of the collective “Union of Convalescent”, that deals with the question, how supposedly mentally ill people are treated in Russia. One of our slogans was “Don’t take people to mental asylums against their will”. The power uses this method to grab activists and lock them up, like they did back in Soviet times. But resistance is growing: We’ve now got the “Party of the Dead”, the “Monstrations”, a Dadaistic way to express protest, strong feminist groups, the students of the Chto delat Roza School of Engaged Art, and the “Utopian Unemployment Union”, which I founded after FFC was finished. The First of May is a unique opportunity to show up in public and to connect with people.


Gluklya (Natalia Pershina-Yakimanskaya), a pioneer of Russian performance, member and co-founder of the Factory of Found Clothes and Chto Delat, is an international artist, living in Amsterdam and St-Petersburg and working in the field of research-based art, focusing on the border between Private and Public, with the help of the inventory method of Conceptual Clothes.


‘ManifestAanwezig’ pompt energie in Kasteel Oud-Rekem (recensie)

/ Publications /



Wat begon als een pleidooi voor de vrijheid van de kunstenaar, mondt tijdens ‘ManifestAanwezig’ uit in een in vervoering brengend schouwspel met 33 kunstenaars uit alle hoeken van de wereld.

Naar jaarlijkse gewoonte transformeert het desolate Kasteel van Oud-Rekem, ook wel gekend als het mooiste dorp van Vlaanderen vlak bij de Nederlandse grens, in een betoverend oord voor hedendaagse kunst. Met dank aan het enthousiasme, de passie en de inspanningen van vzw Forum Triangulaire, het Euregionaal kunstencentrum van curator Annemie Van Laethem en haar echtgenoot Eric Croux.

Peter Rogiers, 'The Yard', 2011, krachtmeting van twee verstrengelde vogels op de binnenplaats Foto: Jos Coenen
Peter Rogiers, ‘The Yard’, 2011, krachtmeting van twee verstrengelde vogels op de binnenplaats
Foto: Jos Coenen

De titel ‘ManifestAanwezig – Then Today Tomorrow’ dekt vele ladingen. “We zijn al dertig jaar manifest aanwezig in de Limburgse kunstscène”, zegt de gedreven tentoonstellingsmaakster. Ook toen ze een galerie had aan de overkant van de straat, bevolkte ze het kasteel reeds sporadisch met kunst.

Eric Croux voegt daaraan toe dat ‘manifest’ in de breedste zin van het woord wordt opgevat: “Soms zijn de kunstenaars manifest aanwezig in de kunstwereld. Soms wordt een ateliersituatie getoond die werkt als een manifest. Soms is het kunstwerk zelf een manifeste uiting van de tijd en de veranderende maatschappij. En het slaat ook op de manifest onbekende en afwezige kunstenaar.”

Hoezo, de afwezige kunstenaar? “Het is een selectie”, zegt Annemie Van Laethem. “Er zijn nog zoveel kunstenaars die niet in de tentoonstelling zitten.” Anderzijds zijn er deelnemers die vandaag bijna vergeten zijn, volslagen onbekende namen en een overleden psychiatrische patiënt die naamloos blijft. Zijn kleine assemblages zijn teruggevonden tussen het puin in het kasteel, een voormalige psychiatrische instelling.

Gluklya, 'The Worker who cut his Finger as a Strike', 2008 Foto: Jos Coenen
Gluklya, ‘The Worker who cut his Finger as a Strike’, 2008
Foto: Jos Coenen

Kunstenaars als virus

Twee recente aanslagen op de vrijheid van de kunstenaar staken het vuur aan de lont van de tentoonstelling. In 2009 werd een kunstwerk van Toon Tersas wegens de kritische inhoud door de Chinese overheid verwijderd uit ‘A Story of the Image’ in het Shanghai Art Museum, een daad van censuur waar geen ruchtbaarheid aan werd gegeven.
Twee jaar later, op 11 januari 2011, werd het atelier van Ai Weiwei in Shanghai gesloopt, omdat de nodige bouwvergunningen ontbraken. Het was een uitvalsbasis van de Chinese kunstenaar uit Beijing, die nog meer de mond werd gesnoerd toen hij kort daarna in de gevangenis vloog.

Drie stoelen en een video van Ai Weiwei maken deel uit van ‘Fairytale’, het project in de vorige Documenta in Kassel. In de stad van de gebroeders Grimm inviteerde hij 1001 Chinezen en exposeerde evenveel antieke, Chinese stoelen. Op dit ogenblik is hij het meest beroemde modelvoorbeeld van de dissidente kunstenaar, omdat hij in China scherpe vragen stelt over de politieke en maatschappelijke vrijheid. Volgens hem moet de kunstenaar de rol spelen van een virus in de samenleving.

Toon Tersas was een onbekend virus gebleven als Annemie Van Laethem en Eric Croux het werk niet kort voor zijn dood  in 1995 hadden ontdekt. De autodidact uit Mol becommentarieerde de maatschappij in een oeuvre dat naast tekeningen ook een beschilderde jurk omvat. Het M HKA in Antwerpen heeft zich ontfermd over de nalatenschap.

Ilya Kabakov, 'August 20th, 1968', 2000 Bruikleen M HKA, Antwerpen Foto: Jos Coenen
Ilya Kabakov, ‘August 20th, 1968’, 2000, Bruikleen M HKA, Antwerpen, Foto: Jos Coenen

Een andere bruikleen uit de M HKA-museumcollectie is de zaalvullende installatie van Ilya Kabakov, de Russische beeldenbedenker die in Moskou noodgedwongen ondergronds moest werken. ‘August 20th, 1968’ (2000) is niet het meest gemakkelijke werk. Kranten berichtten over de inval van het Russische leger in Praag op die dag, schetsen uit het atelier blikken terug op het leven in de Sovjetunie en in het midden staat een Russisch circus, een verstard marionettentheater waarin alleen de aap driftig cimbalen tegen elkaar slaat. Meer uitleg is te vinden in de publicatie en de organisatoren staan altijd klaar om vragen van de bezoekers te beantwoorden.

Ondergrondse kunst uit Limburg

Op de eeuwenoude muur van de kasteelkelder projecteert Fred Eerdekens zijn splinternieuwe installatie ‘After Dark’, een versplinterd beeld van krassen en strepen waarin de twee woorden leesbaar zijn. De projectie wordt verwekt door een lamp en ronde spiegelstukjes, die minutieus op de vloer zijn geschikt. De magiër uit Hasselt weet de toeschouwer keer op keer te verrassen door betekenissen en associaties tevoorschijn te toveren, op een luchtige en toch diepzinnige manier.

Fred Eerdekens, 'After Dark', 2012 Foto: Jos Coenen
Fred Eerdekens, ‘After Dark’, 2012, Foto: Jos Coenen

In de andere kelder, waar een paar lichtschuwe duiven pootafdrukken achterlaten, huist de Afrikaanse episode in ‘The Cosmopolitan Chicken Project’ van Koen Vanmechelen, een fantastisch kruisingsproject van kippen uit alle landen ter wereld die kakelend opmarcheren naar de kosmopolitische kip. De Limburgse kunstenaar presenteert zijn eerste optreden in Afrika tijdens de biënnale Dak’Art in Senegal in 2010. De kooien bevatten echte en transparante eieren die al dan niet zijn uitgerust met een videoverslag.

Toplocatie met vele denkpistes

Kasteel d’Aspremont-Lynden is een geladen omgeving waar het verleden in de lucht hangt. Het gebouw is in de 16de eeuw opgetrokken door de adellijke familie. Later deed het onder andere dienst als militair hospitaal en krankzinnigengesticht. Nu is het een toplocatie voor tentoonstellingen met zijn vele zalen, kamers en gangen, gedachtegangen en denkpistes.

Kyoko Murase, 'Fruit Tree', 2012 Foto: Jos Coenen
Kyoko Murase, ‘Fruit Tree’, 2012, Foto: Jos Coenen

De broeierige mix van culturen is een lijn die lijkt te vertrekken van het uitwisselingsexperiment van Ai Weiwei in Kassel. Kruisingen van culturen slingeren zich door het werk van Koen Vanmechelen, de fotoreeks ‘Self-Portrait as a Part of Porcelain Export History’ van Ni Haifeng en de schilderijen van de Japanse Kyoko Murase uit Düsseldorf. Een etherisch tafereel met een vrouw in een weelderige vegetatie hangt onder de wondermooie zin ‘Lucht is tastbaarder dan mijn gedachte’, die een patiënt op de muur schreef. Zo wordt de witte figuur in het schilderij nog meer een dolende schim.

Rinus Van de Velde, 'I tried and failed, got stuck somewhere in-between movement and an embarrassing form of catatonia', 2011 Foto: Jos Coenen
Rinus Van de Velde, ‘I tried and failed, got stuck somewhere in-between movement and an embarrassing form of catatonia’, 2011, Foto: Jos Coenen

Een tweede lijn lijkt te vertrekken van Toon Tersas en zijn gebruik van taal. Ze kronkelt door het kasteel naar de installatie van Fred Eerdekens, de meterslange houtskooltekening van de aanstormende Antwerpse kunstenaar Rinus Van de Velde, de flamboyante schilderijen van de Congolese straatschilder Chéri Samba, ingrepen van de jonge Gentse kunstenares Kelly Schacht die het evocatievermogen van de taal ten top drijven. En nog veel meer kunstwerken. Zonder ook maar één ogenblik te vervelen.

Berndhaut Smilde, 'Nimbus D'Aspremont', 2012 Foto: Jos Coenen
Berndhaut Smilde, ‘Nimbus D’Aspremont’, 2012, Foto: Jos Coenen

Boven de trap hangt een foto van het kasteelinterieur, alleen drijft er een wolk in. Berndhaut Smilde, een rijzende ster uit Nederland, heeft geen digitale trukendoos opengetrokken. Met rook en vocht creëerde hij ter plekke regenwolken. Het is een surrealistisch beeld dat niet onverdeeld pessimistisch is, want achter de wolk lijkt de zon door te breken. Zoals de meeste kunstenaars maakt hij zijn opwachting met meerdere werken die zich verspreid over de hele tentoonstelling bevinden.

Prettige guerrillatactieken

Ergens zijn alle deelnemers een beetje ‘protestkunstenaar’, omdat ze koppig hun eigen ding doen. Soms brengen ze een ontregeling teweeg, zoals in de video van de boom die Roderick Hietbrink door een Nederlandse woonkamer trok. Soms morrelen ze aan de regels van de kunst, zoals Leon Vranken die lichtelijk hilarisch de instructies van de televisieschilder Gary Jenkins toepast op de beeldhouwkunst. Soms kijken ze alleen maar toe, zoals Vaast Colson.

Vaast Colson, 'Op Post', 2008 Foto: Jos Coenen
Vaast Colson, ‘Op Post’, 2008, Foto: Jos Coenen

‘Op Post’, een sullig zelfportretje op rollen gekleurde tape, stelt de nu reeds invloedrijke Vlaamse kunstenaar dag en nacht aanwezig. In deze context werpt hij geen kritische, maar een goedkeurende blik op wat er rond hem gebeurt. Meer nog, hij is in zijn nopjes omdat hij het geluidswerk ‘Neighbourhood’s Nap’ van zijn idool en bad boy Martin Kippenberger kan horen. Of slaat mijn fantasie op hol? Inbeelding of niet, het klikt hoe dan ook tussen de kunst en het kasteel!

Christine Vuegen

‘ManifestAanwezig – Then Today Tomorrow’, tot 30 september 2012 in Kasteel Oud-Rekem, za-zo 11-18u, www.forumtri.be


/ Publications /

This winter an exhibition «Resistance Strategies. The strange don’t surrender» by Gluklya (Natalya Pershinina-Yakimanskaya) took place in the Saint Petersburg branch of the State Center for Contemporary Art. Gluklya answered questions of Aroundart.

Olga Zhitlina: In the manifesto of the FFC (Factory of Found Clothes) you and Tzaplya write about sentimentality, but about a non-Hollywood type of it.  How can an artist re-appropriate feelings from Hollywood?

Gluklya: We just wanted to work with feelings, and that’s all. The statement was actually written while polemicizing with those artists, who are afraid of working with feelings, because everything is like appropriated by this dirty capitalist world. But if we follow this chaste way, it seems like we’ll fall into hermeticity. Let’s choose our own language (and aesthetics is a language), and let people learn this new language! And at this point I have a question: “How will they actually learn it”? Maybe, we should still leave some codes that will allow people to recognize themselves if they conceive a wish to share the artist’s convictions? (more…)


/ Publications /

The performance is structured as a confrontation between two social positions presented by two written narratives as well as a physical confrontation between the participants. The participants do battle over the main idea of the performance, the conflict between the artist and the system. Needless to say, in the current political climate of a full frontal assault by the right wing it has become essential for the artists to clearly define their social stance and principles. (more…)


/ Publications /

(copy from www.novinki.de)

„Wir arbeiten ja mit Menschen. Das sind nicht Leinwände und Farben. Das ist unglaublich schwer.“

Interview mit Natal’ja Peršina-Jakimanskaja (Gljuklja) aus der Gruppe Factory of Found Clothes und der Gruppe Chto delat

15 Jahre feministische Themen mit der Gruppe Factory of Found Clothes und ein zunehmendes Engagement in der linksaktivistischen Künstlergruppe Chto delat. Umgeben von der von der Künstlerin umgenähten Kleidung, in einer schön gealterten Atelierwohnung im legendären Benua-Haus auf dem Kamennoostrovskij Prospekt in Petersburg, fand dieses Gespräch mit der Künstlerin Natal’ja Peršina-Jakimanskaja über Kunst und Politik statt.

Three Mothers and one Choir. Mutter eins.

novinki: Natalja, Du gehörst gleichzeitig der Gruppe Factory of Found Clothes (F.N.O.) und der Gruppe Chto delat an. Erzähl doch bitte, inwiefern Du diese Projekte und Tätigkeiten im Moment trennst. Sind das für dich zwei verschiedene Aspekte deines Schaffens oder sind die Grenzen zwischen ihnen verwischt?

Gljuklja: Das sind verschiedene Formen des Schaffens, (more…)



/ Publications /

D. I remember that when you and Tsaplya started working together, you tried to distance yourselves from any attempt at locating your work within the framework of feminist tradition. But at the same time, you also cooperated with some of Petersburg’s key figures in the feminist cultural discourse, such as Alla Mitrofanova and Ira Aktuganova. What has changed in recent years? How would you re-sketch your position today?

G. Our art has always addressed the inner world. It’s always been about the poetization of ordinariness, so that life would stop being so dull and depressing, so that the routines of everyday life would take on the infinitely gripping spirit of a performance. Tsaplya and I were drawn together by a love for adventure; (more…)


/ Publications /

Diffused in a variably sized and constituted collective, averting authorship and working across discipline and media, yet celebrating the aura of the artistic object and operating from a position of moral certainty; the work of Natalya Pershina and Olga Egorova is testimony to the idea that post modernity is a nascent form of modernism. The movement of modern art toward pure line, colour, form and space of the ‘internationalist ideal’ is reversed in the work of Gluklya and Tsaplya (Natalya and Olga’s artists pseudonyms) and their Factory of Found Clothing (FNO) who engage directly with the world around them in their various interventions. (more…)


/ Publications /

Marina Vischmidt in conversation with the Factory of Found Clothes

The Factory of Found Clothes (Fabrika Nadyonii Odezhdii in Russian, or FNO for short) is Natalya Pershina-Yakimanskaya and Olga Egorova, respectively known as Gluklya and Tsaplya. Founded in 1995 in St Petersburg, FNO have used installation, performance, video, text and ’social research’ to develop an operational logic of ‘fragility’ as subjectivity antagonistic to that which is the state of things – be that the repressive social and political climate of Russia or the reflexive futilities of international art scenes. (more…)


/ Publications /

The Labor and Breath of Romanticism

In the art world, Natalia Pershina-Yakimanskaya and Olga Egorova are better known as Gluklya and Tsaplya. Residents of Petersburg, they have worked together for many years, producing performances, installations, and video works. Their work extends beyond the confines of gallery art. For example, Gluklya and Tsaplya’s videos have been screened several times at the Oberhausen International Short Film Festival, one of the major forums for international contemporary visual art. Film critic Anjelika Artyukh met with them during this year’s festival.

Anjelika Artyukh:
You formed your artistic alliance in the mid-nineties, when you called yourselves The Factory of Found Clothes and you chose clothing as your object of conceptualization. Why exactly did clothing become the object of your artistic practice? Does it retain its importance for you nowadays, considering that your art has become more socially engaged?

Tsaplya: The culture of the early nineties was a culture of living. It was bound up with dandyism, with dressing up. (more…)